Di 19ê Tîrmeh 2014an li Salona Konferans û Dîlana yê Batmanê ji alê şaxa Batmanê Komeleya Nûbiharê ve fitarekê hate lidar xistin.
Fitar bi xwendina Qur’anê Kerîm dest pê kir. Li pişti axaftina serokê şaxa komelê Abdurrahman Aslan, Rêvebirê Weqfa Zehrayê Abdullah Şahin li ser bûyerên Rojava û navîna rojhilat axifî û got: “ Ev meseleyên Rojava û navina rojhilat bi meseleyên taassuba mezhebî, irqî, sazî û cemaetî çareser nabe. Divê mesele bi nêrîna İslamiyetê ya rasteqîn çareser bibe.” Şahin di axaftina xwe de şîretên Bedîûzzaman Seîdê Kurdî xwend.
Civakên sivîl, alîm û rûspiyên heremî û hinek partiyên siyasî beşdarê fitarê bûn.
Axaftina kekê Abdullah Şahin:
Mêvanên ezîz û hêja hûn bi xêr hatine ser seran u ser çavan re hatine. Remezana we û me ya pîroz tev de bi xêr û bereket û mexfîret derbas bibe înşaellah.
Em bawermend bi fanî bûn û bi dawîbuna dinyayê û bi bêdawîbûn û beqaya axretê bawer in. Û em bi vê yekê bawer in ku mirov divê li gor vê baweriya xwe ya teorîk jiyana xwe bidomînin û emel bikin.
Bi taybet jî ev heyva remezanê vê baweriyê dişidîne. An jî pewiste ku hêza vê baweriyê zêde bike.Yanî ev heyv heyveke wusane ku pêwîste misilman li pêşberî emrên afirînerê alemê adeta bihelin û bişewitin, biqemirin. Bê emriya Xweda yê xwe nekin û di hereketên xwe de jê bitirs bin.
Hem tiştên ku bi navê wî dikin, an li ser navê dînê wî dikin û di heman demê de ew tiştên ku xwe jê divekişînin lazime ku li gor emrên Wî, û daxwazên Wî bin. Yanî di daîra îxlasê de bin. Dîn texsîsî Wî bikin an jî pêwîste ku em di jiyana xwe de xwe ji riyakarî û dirûtiya qewlî û emelî biparêzin.
Yekîti, bi hev re jiyan pêwîstiyeke mirovantiyê ye.
Destegîriya jiyana mirovan esas û prensîbekî dînî ye. Yanî di dîn û baweriyê de heyatdayîn, jiyan û alîkariya jiyanê esase. Bi te’bîrên Erebî teâvun û tesanud u îhya esasê jiyanê nin.
Mêvanên Ezîz! Em di cîhaneke wusan de dijîn kû li ser navê dîn an li ser navên Xwedê bê emriya dîn an jî Xwedê tête kirin. Ji tifaqiyê zêdetir adeta mîrov li ser nokteyên bêtifaqiyê lêkolînan dikin. Ji îhya teâvun û tesanudê zedetir li ser imatê yanî kuştînê, nifaq û ji hevdeketine tête sekinandin.
Yanî bi kurtasî em dikarin bibêjin ku li ser nave dîn û baweriyê jî û li ser navê seadeta dinyayê jî hin kes ji wan kesên din re dinyayê teng dikin û wan di kujin û jiyana wan bi dawî dikin.
Em nikarin vê yekê qebûl bikin ku bi navê cihadê hinek kes herin misilmanên ku ne ji mezhebên wanin, an ne ji meslek û meşrebê wan ên ne ji partî û rêxistin û komele û saziyên wan ên herin bikujin.
Organizasyonên ku li ser navê yekîtî û destegiriya Şîa têne çêkirin. An jî li ser navê yekîtiya ehlus-Sunnetê têne çêkirin û hestên dijminatiya wê taîfeya din tête dayîn ne İslamî û ne Qur’anî ne. Lazime em ji vê fitneya di navbera alema Îslamê hayîdar bin.
Her firqe û mezhep, meslek û meşreb bila ji bona pêşveçûyîna xwe xebatan bikin. Lê ne lazime ku dijminatiya wê firqeya din bikin. Û divê em bi vê yekê bizanibin ku dema hîssa dijminatiyê di navbera van firqeyan de çêbibe bi deh salan hetta bi sed salan em nikarin vî exlaqê nebaş jî navbera misilmanan derêxin.
Di derheqê rêxistin, sazî û partiyên Kurdan de jî em dikarin vê yekê bibêjin. Dibe ku bawerî û xebatên xizmeta milletê Kurd di hemu partî, sazî, rêxistinande ne wekî hevudin be. Ne wekî hev bifikirin. Ev yek normale lê ya anormal ew e ku partî û saziyên Kurd hevudin xirab bikin, bi hevudin re şer bikin û di aleyhê hevudinda bin.
Salek berê min bi te’bireke mecazî wuha gotibu; Ev welat bi kesk û sor û zera xwe xweşik e. Ne lazime ku sor zorê bide ser kesk û zerê da ku îlla bi kevin rengê wê. Yanî sor bibe. Kesk bibêje sor çima kesk nabe. An zer bibêje bila her du reng jî bikevin rengên min yê zer. Yanî bi kurtasî ev welat bi rengê xwe yê kesk û sor û zer xweşik e û delal e.
Lê lazime ku hemu rengên Kurdan ji bona berjewendiyên milletê xwe bixebitin. Pêwiste ku hemu hêz û rexistin, sazî û partiyên Kurdan çavên xwe berdin hedef û armancên bilind û qusur û kêmasiyên hevudin yên biçuk nebînin.
Em bi kurtasî dikarin vê pêwistiyê bibêjin ku; Em realîteya ne wekhevbûna di navbera insanan de qebul bikin. Di hedef û armancên giştî de heta ku ji dest hat em nêzî hev bibin. Lewra malbata însaniyetê bi jiyaneke hevpar û di huquk û mafan de wekhev wê bigihîje aramiya jiyanê. Lê bi hemu awayan wekhevbûn, wekîhevfikirandin û ramandin, û di teorîk û pratîken jiyanê de wekî hevbûn ne mumkune. Ji ber vê yekê ew partî, rêxistin û kesên ku em ne bihevudin re bin, û ew tiştên biçûk ku em ji wan kesan re qusur dizanin, em nebînin an jî herdem nedin ber çavên xwe, da ku kîn nefret û hestên dijminatiyê zêde nebin. Wan sifetên baş, qenc û mezin bibînin ku ji bona berjewendiyên baweriyê an netewe û welat xebat dikin em wanan bibînin.
Em vê rastiyê jî bînin ber çavên xwe. Da ku; nêrînên Îlahî, Wehyî, Semavî û nerînên beşerî û însanî ji hevudin veqetînin. Ku em vê yekê nekin em ê ew xeletiyên ku li ser navê Xweda û dînê Xweda têne kirin û însanî û beşerî ne an ictîhadî ne. Em ê haşa yan Xweda û dînê Xwedê ittiham bikin an jî înkar bikin û emê dev ji rêça dîn berdin. Ku ev xeletiyek mezine Wekî vê yekê dema ku hinek kes bi navê Kurdîtiyê hinek xeletiyan bikin yan em ê bibejîn haşa Kurd tev nebaşin. Û em ne Kurd in û di encamê de ev yek jî wê me têxe nav xeletiyeke mezin.
Lewra di van şîrove û tefsîrên beşerî de gelek caran mirov bi hîssa reqabetê, çavnebariyê an jî bi hîssa desthilatdariyê û hakîmiyeta maddî hereket dikin.
Belê di dîroka cîhanê de van însanên zalim û cehul (weki tabira ayetê ) gelek nebaşî û zilm li însanan kirine.
Ne lazime ku em carek din vê dîroka bi xwîn di rojhilata navîn de an jî di welatê xwe de dubare bikin. Li Ewropa dêr û qesrên wan, mezheb û dewletên wan bi awayekî 30 salan, 50 salan û bi 100 salan têra xwe şer û ceng kirine. Bi sed hezar û milyonan mirov hatine kuştin. Di encamê de westiyane hişên xwe dane serê xwe û ketine rêya behiştkirina dinyaya xwe. Em rewşa wan ya kevin dubare nekin. Rewşa wa ya nû, ku ji bona berjewendiyên milletên xwe xebatan dikin û difikirin em ji xwe re bi mînakî bigirin.
* * *
(Abdullah ŞAHİN ağabeyin yaptığı dersten alıntıdır. Konunun önemine binaen buraya alınmıştır.)
BEŞİNCİ VECİH: Hayat-ı içtimaiyece, inat ve tarafgirlik gayet muzır olduğunu beyan eder.
Eğer denilse: “Hadiste, 4 denilmiş. İhtilâf ise tarafgirliği iktiza ediyor. Hem tarafgirlik marazı, mazlum avamı, zalim havassın şerrinden kurtarıyor. Çünkü bir kasabanın ve bir köyün havassı ittifak etseler, mazlum avamı ezerler. Tarafgirlik olsa, mazlum bir tarafa iltica eder, kendisini kurtarır. Hem tesadüm-ü efkârdan ve tehalüf-ü ukulden hakikat tamamıyla tezahür eder.”
Elcevap: Birinci suale deriz ki: Hadisteki ihtilâf ise, müsbet ihtilâftır. Yani, her biri kendi mesleğinin tamir ve revacına sa’y eder. Başkasının tahrip ve iptaline değil, belki tekmil ve ıslahına çalışır. Amma menfi ihtilâf ise -ki garazkârane, adavetkârane birbirinin tahribine çalışmaktır- hadisin nazarında merduttur. Çünkü birbiriyle boğuşanlar müsbet hareket edemezler.
İkinci suale deriz ki: Tarafgirlik eğer hak namına olsa, haklılara melce olabilir. Fakat şimdiki gibi garazkârane, nefs hesabına olan tarafgirlik, haksızlara melcedir ki, onlara nokta-i istinad teşkil eder. Çünkü, garazkârane tarafgirlik eden bir adama şeytan gelse, onun fikrine yardım edip taraftarlık gösterse, o adam o şeytana rahmet okuyacak. Eğer mukabil tarafa melek gibi bir adam gelse, ona —hâşâ— lânet okuyacak derecede bir haksızlık gösterecek.
Üçüncü suale deriz ki: Hak namına, hakikat hesabına olan tesadüm-ü efkâr ise, maksatta ve esasta ittifak ile beraber, vesailde ihtilâf eder. Hakikatin her köşesini izhar edip hakka ve hakikate hizmet eder. Fakat tarafgirane ve garazkârane, firavunlaşmış nefs-i emmare hesabına hodfuruşluk, şöhretperverane bir tarzdaki tesadüm-ü efkârdan bârika-i hakikat değil, belki fitne ateşleri çıkıyor. Çünkü, maksatta ittifak lâzım gelirken, öylelerin efkârının küre-i arzda dahi nokta-i telâkîsi bulunmaz. Hak namına olmadığı için, nihayetsiz müfritane gider, kabil-i iltiyam olmayan inşikaklara sebebiyet verir. Hâl-i âlem buna şahittir.
Elhasıl: 1 2 olan desatir-i âliye düstur-u harekât olmazsa, nifak ve şikak meydan alır. Evet,
3 demezse, o düsturları nazara almazsa, adalet etmek isterken zulmeder. Câ-yı ibret bir hadise: Bir vakit, İmam-ı Ali radıyallahü anh bir kâfiri yere atmış. Kılıncını çekip keseceği zaman o kâfir ona tükürmüş. O, kâfiri bırakmış, kesmemiş. O kâfir ona demiş ki: “Neden beni kesmedin?” Dedi: “Seni Allah için kesecektim. Fakat bana tükürdün; hiddete geldim. Nefsimin hissesi karıştığı için ihlâsım zedelendi. Onun için seni kesmedim.” O kâfir ona dedi: “Beni çabuk kesmen için seni hiddete getirmekti. Madem dininiz bu derece sâfi ve halistir; o din haktır” dedi.
1- Sevgi Allah içindir, kin ve nefret de Allah adınadır. (Buharî, İman: 1; Ebu Davud, Sünne: 2; Müsned: 5/146) 2- Hüküm Allah’ındır. (Mü’min Suresi: 12) 3- Bu ifadenin açıklaması metin içinde verilmiştir.
* * *
Hem medar-ı dikkat bir vakıa: Bir zaman bir hakim, bir hırsızın elini kestiği vakit eser-i hiddet gösterdiği için, ona dikkat eden âdil âmiri onu o vazifeden azletmiş. Çünkü şeriat namına, kanun-u ilâhî hesabına kesse idi, nefsi ona acıyacak idi. Ve kalbi hiddet etmeyip, fakat merhamet de etmeyecek bir tarzda kesecekti. Demek, nefsine o hükümden bir hisse çıkardığı için, adaletle iş görmemiştir.
Câ-yı teessüf bir hâlet-i içtimaiye ve kalb-i İslâmı ağlatacak müdhiş bir maraz-ı hayat-ı içtimaî:
“Haricî düşmanların zuhur ve tehacümünde dahilî adavetleri unutmak ve bırakmak” olan bir maslahat-ı içtimaiyeyi en bedevî kavimler dahi takdir edip yaptıkları halde, şu cemaat-i İslâmiyeye hizmet dava edenlere ne olmuş ki, birbiri arkasında tehacüm vaziyetini alan hadsiz düşmanlar varken, cüz’î adavetleri unutmayıp düşmanların hücumuna zemin hazır ediyorlar? Şu hâl bir sukuttur, bir vahşettir, hayat-ı içtimaiye-i İslâmiyeye bir hıyanettir.
Medar-i ibret bir hikâye: Bedevî aşiretlerinden Hasenan aşiretinin birbirine düşman iki kabilesi varmış. Birbirinden, belki elli adamdan fazla öldürdükleri halde, Sipkan veya Hayderan aşireti gibi bir kabile karşılarına çıktığı vakit, o iki düşman taife, eski adaveti unutup, omuz omuza verip, o haricî aşireti def edinceye kadar dahilî adaveti hatırlarına getirmezlerdi.
İşte ey mü’minler!… Ehl-i iman aşiretine karşı tecavüz vaziyetini almış ne kadar aşiret hükmünde düşmanlar olduğunu bilir misiniz? Birbiri içindeki daireler gibi yüz daireden fazla vardır. Her birisine karşı tesanüd ederek, el ele verip müdafaa vaziyeti almaya mecbur iken, onların hücumunu teshil etmek, onların harîm-i İslâma girmeleri için kapıları açmak hükmünde olan garazkârane tarafgirlik ve adavetkârane inat, hiçbir cihetle ehl-i imana yakışır mı! O düşman daireler, ehl-i dalâlet ve ilhaddan tut, tâ ehl-i küfrün âlemine, tâ dünyanın ehval ve mesaibine kadar, birbiri içinde size karşı zararlı bir vaziyet alan birbiri arkasında size hiddet ve hırs ile bakan, belki yetmiş nevi düşmanlar var. Bütün bunlara karşı kuvvetli silâhın ve siperin ve kal’an, uhuvvet-i İslâmiyedir. Bu kal’a-i İslâmiyeyi küçük adavetlerle ve bahanelerle sarsmak, ne kadar hilâf-ı vicdan ve ne kadar hilâf-ı maslahat-ı İslâmiye olduğunu bil, ayıl.
Ehadis-i şerifede gelmiş ki: “Âhirzamanın Süfyan ve Deccal gibi nifak ve zındıka başına geçecek eşhas-ı müdhişe-i muzırraları, İslâmın ve beşerin hırs ve şikakından istifade ederek, az bir kuvvetle nev-i beşeri herc ü merc eder ve koca âlem-i İslâmı esaret altına alır.” 3
Ey ehl-i iman! Zillet içinde esaret altına girmemek isterseniz, aklınızı başınıza alınız. İhtilâfınızdan istifade eden zalimlere karşı
1 kal’a-i kudsiyesi içine giriniz, tahassun ediniz. Yoksa, ne hayatınızı muhafaza ve ne de hukukunuzu müdafaa edebilirsiniz. Malûmdur ki, iki kahraman birbiriyle boğuşurken, bir çocuk ikisini de dövebilir. Bir mizanda iki dağ birbirine karşı muvazenede bulunsa, bir küçük taş, muvazenelerini bozup onlarla oynayabilir; birini yukarı, birini aşağı indirir. İşte, ey ehl-i iman! İhtiraslarınızdan ve husumetkârane tarafgirliklerinizden, kuvvetiniz hiçe iner; az bir kuvvetle ezilebilirsiniz. Hayat-ı içtimaiyenizle alâkanız varsa,
2 düstur-u âliyeyi düstur-u hayat yapınız, sefalet-i dünyeviyeden ve şekavet-i uhreviyeden kurtulunuz.
_____________________
1- Bu ifadenin açıklaması metin içinde verilmiştir.2- Müminler ancak kardeştir. (Hucûrat Suresi: 10
Ey ehl-i hak olan Ehl-i Sünnet ve Cemaat! Ve ey Âl-i Beytin muhabbetini meslek ittihaz eden Aleviler! Çabuk bu manasız ve hakikatsiz, haksız, zararlı olan nizaı aranızdan kaldırınız. Yoksa, şimdiki kuvvetli bir surette hükmeyleyen zındıka cereyanı, birinizi diğeri aleyhinde âlet edip, ezmesinde istimal edecek. Bunu mağlûp ettikten sonra, o âleti de kıracak. Siz ehl-i tevhid olduğunuzdan, uhuvveti ve ittihadı emreden yüzer esaslı rabıta-i kudsiye mâbeyninizde varken, iftirakı iktiza eden cüz’î meseleleri bırakmak elzemdir.
Aziz, sıddık kardeşlerim,
Sual: Neden, ne dahilde, ne hariçte bulunan cereyanlara ve bilhassa siyasetli cemaatlere hiçbir alâka peyda etmiyorsun? Ve Risale-i Nur ve şakirdlerini mümkün olduğu kadar o cereyanlara temastan men’ediyorsun? Halbuki, eğer temas etsen ve alâkadar olsan, birden binler adam Risale-i Nur dairesine girip, parlak hakikatlerini neşredeceklerdi; hem bu kadar sebepsiz sıkıntılara hedef olmayacaktın!
Elcevap: Bu alâkasızlık ve içtinabın en ehemmiyetli sebebi: Mesleğimizin esası olan ihlâs bizi men’ediyor. Çünkü, bu gaflet zamanında, hususan tarafgirane mefkûreler sahibi, her şeyi kendi mesleğine âlet ederek, hattâ dinini ve uhrevî harekâtını da, o dünyevî mesleğe bir nevi âlet hükmüne getiriyor. Halbuki, hakaik-i imaniye ve hizmet-i nuriye-i kudsiye, kâinatta hiçbir şeye âlet olamaz. Rıza-yı ilâhîden başka bir gayesi olamaz. Halbuki şimdiki cereyanların tarafgirane çarpışmaları hengâmında bu sırr-ı ihlâsı muhafaza etmek, dinini dünyaya âlet etmemek müşkilleşmiş. En iyi çare, cereyanların kuvveti yerine, inayet ve tevfik-ı ilâhiyeye dayanmaktır.
İçtinabımızın çok sebeplerinden bir sebebi de; Risale-i Nur’un dört esasından birisi olan “şefkat etmek”, zulüm ve zarar etmemektir. Çünkü, 1 Yani: “Birisinin hatasıyla, başkası veya akrabası hatakâr olmaz; cezaya müstahak olmaz.” olan düstur-u irade-i ilâhiyeye karşı, bu zamanda 2 sırrıyla şedit bir zulüm ile mukabele eder. tarafgirlik hissiyle, bir câninin hatasıyla, değil yalnız akrabasına, belki taraftarlarına dahi adavet eder. Elinden gelse zulmeder. Elinde hüküm varsa, bir adamın hatasıyla bir köye bomba atar. Halbuki bir masumun hakkı, yüz cani için feda edilmez; onların yüzünden ona zulmedilmez. Şimdiki vaziyet, yüz masumu birkaç câni için zararlara sokar. Meselâ: Hatalı bir adama müteallik, biçare ihtiyar valide ve pederi ve masum çoluk-çocukları ezmek, perişan etmek, tarafgirane adavet etmek, şefkatin esasına zıttır. Müslümanlar içinde tarafgirane cereyanlar yüzünden, böyle masumlar zulümden kurtulamıyorlar. hususanihtilâle sebebiyet veren vaziyetler, bütün bütün zulmü dağıtır, genişletir. (Emirdağ Lahikası 21-22)
____________________
- Fatır Suresi: 18.
- Doğrusu insan çok zalim, çok nankördür. (İbrahim Suresi: 34)
Hem de ‘meşrutiyet’ denilen, sebeb-i saadet-i akvam ve hâkimiyet-i milliyeyi temin ile makine-i hayatın buharı olan hürriyetteki irade-i cüz’iyeyi istibdat ve tahakkümün itfasından kurtaran meşveret-i şer’iyenin mayası ile mayalandıran meşrutiyet-i meşrua sizi meclis-i imtihana davet ediyor ki: Sinn-i rüşde büluğunuzu ve vesayete adem-i ihtiyacınızı görmek istiyor. İmtihana hazırlanınız. Mevcudiyetinizi ittihadla gösteriniz ve hamiyet-i millî ile fikir ve vicdan-ı şahsiyenizi milletin kalb ve akl-ı müştereki gibi gösteriniz. Yoksa sıfır çekecek, şehadetname-i hürriyeti elinize vermeyecektir.
Evet, mazinin sahralarında keşmekeşinize sebebiyet veren her birinizdeki meylü’l-ağalık ve fikr-i hodserane ve enaniyet, şimdi ise istikbalin saadet-saray-ı medeniyette fikr-i icada ve teşebbüs-ü şahsiyeye ve fikr-i hürriyete inkılâb edecektir. (İÇTİMAİ DERSLER 189-190)
Üçüncüsü: İhtilâf ve muadat-ı cahilânemizdir, ki biz birbirimizle boğuştukça bir terbiyeye bihakkın kesb-i istihkak ediyorduk. Hükûmet dahi terbiye-i vifakiye yerine tezyid-i nifaka çalışıyor, hakkımızda her nevi zulüm ve itisaf icrasına bizi lâyık görerek insafsızlık ediyordu. (İÇTİMAİ DERSLER, sf: 510)
